Aleje przydrożne to wyjątkowy element krajobrazu. W sposób harmonijny łączą bowiem krajobraz stworzony przez naturę z infrastrukturą stworzoną przez człowieka. Mówiąc o alejach czereśniowych wokół Góry św. Anny zdecydowanie na największą uwagę zasługuje aleja rosnąca wzdłuż drogi z Leśnicy na Górę św. Anny oraz aleje rosnące wzdłuż drogi między Ligotą Górną i Ligotą Dolną. Przypuszcza się, że najstarsze drzewa rosnące na tych alejach czereśniowych mają już około 90-100 lat.

Mimo faktu, że dziedzictwo to nie jest prawnie chronione to stanowią ogromną wartość historyczną dla lokalnej społeczności, a przez to stały się symbolem dla naszego regionu, o którym w czasie kwitnienia czereśni mówi się w wielu mediach zarówno lokalnych oraz ogólnopolskich. Ponadto są nieodłącznym elementem przyrody, który pozytywnie wpływa na m.in. polepszenie powietrza oraz podnoszą jakość gleby sąsiadujących z alejami pól.

Początkowo obsadzanie szlaków komunikacyjnych w naszym regionie pojawiło się około XVIII w. za czasów Fryderyka Wielkiego. Był to to także nieodłączny element typowo rolniczej i sadowniczej działalności człowieka, ale również sprawiały, że poruszanie się takimi szlakami w upalne dni było dużo wygodniejsze. Ta wielowiekowa tradycja wymaga od współczesnego pokolenia jej podtrzymania.

Postępujący rozwój technologii oraz motoryzacji sprawił, że pojawiające się na szlakach komunikacyjnych pojazdy powoli wypierały sadzone wzdłuż dróg aleje drzew. Drogi zostawały poszerzane i jednocześnie aleje wycinane. Tak było choćby np. z alejami czereśniowymi w Zalesiu Śląskim gdzie z krajobrazu definitywnie zniknęły czereśnie posadzone przy drodze w kierunku Strzelec Opolskich, Leśnicy czy Czarnocina. Podobnie wygląda sytuacja z czereśniami, które sadzone były wzdłuż dróg polnych. Spadek zainteresowania ich owocami sprawił, że potrzeba odnawiania starych drzew zanikła i pozostały już głównie wiekowe i chylące się ku końcowi osobniki.